Ps. „Jan Mariański”, „Marian Wallenrod”, „Harryman” – polski poeta, satyryk, komediopisarz, dramaturg, tłumacz poezji, autor tekstów piosenek.

Był autorem tekstów ponad dwóch tysięcy piosenek, m.in. „Kiedy znów zakwitną białe bzy”, „Czy pani Marta jest grzechu warta”, „Ten wąsik”, „Upić się warto”.

Urodził się w 1901 we Lwowie w rodzinie żydowskiej. Jego kuzynem był Stanisław Lem. Studiował medycynę i filozofię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. W czasie studiów interesował się satyrą. Po studiach wyjechał na trzy miesiące do Włoch, skąd pisał korespondencje do „Gazety Porannej”.

Brał udział w walkach o Lwów w latach 1918–1920.
W 1925 przeprowadził się do Warszawy, pracował wraz z Julianem Tuwimem w kabarecie literackim „Qui Pro Quo”, „Banda” i „Cyruliku Warszawskim”. Wraz z Tuwimem, Lechoniem i Słonimskim był współautorem wielu skeczy, dowcipów i szopek politycznych. Ogromny dorobek artystyczny: ponad 3000 piosenek, setki wierszy, kilkanaście sztuk i słuchowisk radiowych. Trzeba podkreślić, że wielokrotnie sam komponował muzykę do swoich dzieł. Pisał też do „Wiadomości Literackich” i „Wiadomości”, był dyrektorem teatru Nowa Komedia. W 1939 jego piosenka „Ten wąsik” spowodowała interwencję ambasadora Niemiec w Warszawie.

Po wojnie pozostał w Londynie. Prowadził teatrzyk polski w klubie emigrantów polskich i jednoosobowy „Teatr Hemara” – cotygodniowy kabaret radiowy na antenie Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa. Wygłaszał wierszowane komentarze satyryczne do bieżących wydarzeń. Określił siebie mianem „Polaka z ochotniczego zaciągu”. Nie zgadzał się na komunistyczne zniewolenie Polski. Jego utwory były objęte cenzurą PRL. Laureat Nagrody Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie.